Πόσοι από εμάς θυμόμαστε εκείνον τον έναν εκπαιδευτικό που κατάφερε να ξεκλειδώσει το μυαλό μας και να μας δείξει έναν διαφορετικό δρόμο;
Σε μια εποχή όπου η σχολική καθημερινότητα συχνά εξαντλείται σε τυποποιημένες εξετάσεις, γραφειοκρατία και ελλείψεις, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας, Φάνης Σπανός, μοιράστηκε μια ιδιαίτερα ανθρώπινη και νοσταλγική ανάμνηση από τα μαθητικά του χρόνια. Μια ιστορία που ξεπερνά τα στενά όρια μιας απλής ανάρτησης και ανοίγει μια ουσιαστική συζήτηση για το τι σημαίνει αληθινός παιδαγωγός.
Η μέρα που μια κιθάρα νίκησε τη φασαρία
Ο Φάνης Σπανός περιέγραψε τη συνάντησή του, έπειτα από 33 ολόκληρα χρόνια, με τον αγαπημένο του δάσκαλο από την Πέμπτη και Έκτη Δημοτικού, τον κ. Μιχάλη Περαντώνη:
«1993, ένα πρωινό στις αρχές του Οκτώβρη… Πέμπτη Δημοτικού… Νέο τμήμα το 5γ, νέοι συμμαθητές, νέος δάσκαλος…
Η τάξη λίγο πιο ανήσυχη από ό,τι συνήθως, ο δάσκαλος κάνει παρατήρηση. Η παρατήρηση δεν εισακούεται επαρκώς και επαναλαμβάνεται σε πιο έντονο τόνο, αλλά εις μάτην· η φασαρία καλά κρατεί.
Ο δάσκαλος αίφνης ακούγεται να λέει με κάποια ενόχληση… «Α έτσι το πάμε σήμερα, μάλιστα…» και βγαίνει βιαστικός από την αίθουσα, χτυπώντας ελαφρά και την πόρτα.
Η τάξη απορεί πού πηγαίνει και -κυρίως- πώς θα επιστρέψει. Με τον διευθυντή; Με …όπλο; Όλα τα ανωτέρω; Τίποτα από τα ανωτέρω;
Τρία λεπτά μετά, ανοίγει η πόρτα και η απορία μας λύνεται. Ο δάσκαλος μπαίνει στην τάξη με μια …κιθάρα! Κάθεται πάνω στην έδρα και αρχίζει να παίζει και να τραγουδά «Χάρτινο το Φεγγαράκι»!
Αυτό ήταν! Μας κέρδισε οριστικά και δια παντός! Ακολούθησαν δύο αξέχαστες σχολικές χρονιές με μια απίστευτα εμπνευσμένη εκπαιδευτική προσέγγιση, γεμάτη πάθος και κατάθεση ψυχής! Αυτός ο άνθρωπος που με διαμόρφωσε όσο κανείς μετά τους γονείς μου, λέγεται Μιχάλης Περαντώνης και τον ευγνωμονώ…»
Γιατί χρειαζόμαστε σήμερα περισσότερους «δασκάλους με κιθάρα»;
Η ανάμνηση αυτή αναδεικνύει μια θεμελιώδη αρχή της παιδαγωγικής επιστήμης: η μάθηση γεννιέται μέσα από το συναίσθημα και τη σχέση εμπιστοσύνης.
Σήμερα, οι σύγχρονες έρευνες στην εκπαίδευση επιβεβαιώνουν γιατί τέτοιες προσεγγίσεις έχουν ανεξίτηλο αποτέλεσμα:
- Η δύναμη της μη-συγκρουσιακής διαχείρισης: Αντί για φωνές, αποβολές και τιμωρίες, η ανατροπή του κλίματος με μια δημιουργική πράξη (όπως η μουσική) αποφορτίζει την ένταση και ενεργοποιεί την προσοχή των μαθητών.
- Βαθύτερη κατανόηση, όχι αποστήθιση: Όπως αναφέρει ο κ. Σπανός για την προσέγγιση στην Έκθεση και τη Λογοτεχνία, όταν ο δάσκαλος διδάσκει με μεράκι και «κατάθεση ψυχής», τα παιδιά μαθαίνουν να σκέφτονται κριτικά και όχι απλώς να αναπαράγουν σημειώσεις.
- Ο εκπαιδευτικός ως πρότυπο ζωής: Οι γνώσεις συχνά ξεχνιούνται με τα χρόνια· αυτό που μένει χαραγμένο στην προσωπικότητα ενός παιδιού είναι η στάση του δασκάλου απέναντι στη ζωή, τη δικαιοσύνη και την καλοσύνη.
Τι κρατούν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί από τέτοιες ιστορίες
Σε ένα εκπαιδευτικό τοπίο που συχνά πιέζει μαθητές και εκπαιδευτικούς με υπερβολικό φόρτο ύλης:
- Για τους γονείς: Αξίζει να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να βλέπουν τον δάσκαλο ως σύμμαχο και να εκτιμούν τις στιγμές εκτός προγράμματος που τους προσφέρουν ουσιαστική καλλιέργεια.
- Για τους εκπαιδευτικούς: Ακόμα και η πιο μικρή πράξη έμπνευσης —μια συζήτηση, ένα τραγούδι, μια διαφορετική προσέγγιση σε μια δύσκολη μέρα— μπορεί να διαμορφώσει τον αυριανό πολίτη, επιστήμονα ή δημόσιο λειτουργό.
Εσείς ποιον δάσκαλο θυμάστε ακόμα με ευγνωμοσύνη από τα μαθητικά σας χρόνια; Μοιραστείτε την ιστορία σας στα σχόλια.
Πώς σε έκανε να νιώσεις;
Επόμενο →Αλεπού «εγκλωβισμένη» στην περιοχή της Ιχθυόσκαλας στη Χαλκίδα – Έκκληση για παρέμβαση των αρμοδίων